Traveling and Writing This website is about traveling and writing. Being on the move and being emotionally moved. Two different but interconnected things. Spotting places and losing your heart. Temples, pyramids, cities and ruins, forests and mountains, valleys and rivers, volcanoes and lakes, daily life in the streets, the world as habitat for writing. Read on:In the year 2000
The Author Derk Cools was born in 1939 in Den Haag / The Haque, the Netherlands. He got his degree in social geography and economics at the University of Utrecht(1958). As a civil servant with the Ministry of Economic Affairs, he developed expertise in regional (economic) planning at home and abroad. In 1994, he retired and moved to the Netherlands Antilles, the island of Curacao. Read on: Since 1995, he traveled
It's a pity, I don't speak Bahassa Indonesia. I'm too old or too lazy to learn it. However, I do my utmost best to communicate - in English. Yesterday, some hours after dinner, I was a bit hungry. No problem, I order a coffee and a snack.' No, Mister, we have no snacks, no sweets, no desert.' 'All right. Maybe you can serve us fried banana.' I'm sorry, sold out.' But, the bakery is around the corner. 'Sorry, Mister, may not leave here.' Then she suggests to have French fries. I reply that we have had dinner and a snack will do. 'Please, no French fries.' Finally, I order some bread and cheese. 'Ah, you would like to have a sandwich.' I think to know how a sandwich looks like. 'Okay,' I give in, 'let's try.' After a while, she brings the coffee. Half an hour later, I ask her for the bread. 'That takes time, Mister,' she says. Returning from the kitchen, at last she brings two big plates with French fries in the middle decorated by four sticks with sliced bread, tomato, cucumber,onion dipped in mayonnaise and hot sauce. A meal for a hungry elephant, a lost lion or a beggar in the street. It might be easier to learn Bahassa Indonesia than to order a sandwich in my hotel.
It’s the end of a tropical day. The heat is silently hanging over the beach of Kuta. No wind, no change of heat, no movement of the damp, sticky air. The rainy season is over,but
We request our driver to stop at the railway station in order to make a reservation for tickets of a train from Bandung to Yogyakarta. Inside the office of Reservasi, we tell the lady at the desk we would like to have tickets for two windows seats. We want to sit opposite of each other at the same window. Opposite not facing the same direction.The lady gets confused, but the driver succeeds to clear the situation. Everybody is happy and smiles a big smile. Early in the morning of the next day,
Arriving at the airport, there is just one other Westerner. People are polite apart from the woman who pushed me away from the custom officer. Children on the arm of their mom are watching us as if having never seen whites. Children are naive and innocent, they behave spontaneously and unreserved - they don't push me away. So, I like Bandung. The taxi driver is friendly and smiles continuously. He is happy to have a client, to be on duty, to show he is real, to demonstrate the art of driving. It's crowded in the streets - as crowded as crows would collect other crows in a tree at dusk. And the smell of this crowded city is everywhere. Noise and exhaust fumes, stench and noise, dirt and decay, rubbish all over the street. Seven million people where governor Daendels ( about 1810) put a stick in the ground and said: make sure, a town will be built here. This spot is called point zero.
Ik was in de Baliemvallei. Ik was er kort. Ik heb geluisterd, mijn stem niet verheven. Ik wist niet op welke toon ik spreken kon. Als een vreemde zou ik spreken, mogelijk zelfs als een verdwaalde stomme mens die geen woorden uiten kan. Welke stem zal ik gebruiken, nu ik terug ben, ver weg. De stem van de hoop, de weemoed, van de moed der wanhoop. De stem van de Papoea’s? Kan ik met goed fatsoen hun stem lenen? Maar ik spreek en versta hun taal niet. Ik begrijp niets van wat ik hoor dat ze zeggen. Ik ben niet de enige. Stel dat ze praten over hun land en je weet niet wat ze bedoelen. Je weet eigenlijk van niets. Zij kennen elk pad, elke bergrichel, elke bocht in de weg. Ze glijden niet uit. Ze weten waar water uit de bergwand sijpelt, welke insecten zoet smaken, wanneer de vlinders zich ontpoppen, ze weten waar hun grondgebied op houdt, de koffie groeit en ze een muurtje kunnen bouwen voor de veldjes met zoete aardappel. Zonder moeite vinden ze de schelpfossielen in de modder van de rivier, de vruchten die eetbaar zijn, het hout voor de omheining, de orchidee in het bos. Welk land, zeg je? Dat van de Papoea’s, dat dáár in de grote vallei, dat land ook achter de bergen. Hun land, vraag je, alsof het niet hun land is en als ik knik, haal je de schouders op. Het land dat ze al dertig duizend jaar bewonen, bedoel je, dat ze al zevenduizend jaar bewerken met hun handen? Ja, maar dat weten ze zelf niet, denk je. Hoe kunnen ze tellen tot zevenduizend als je leefruimte ophoudt bij het volgende dorp? Hoe kunnen ze de tijd meten als de zwart gerookte mummie van een driehonderd jaar terug de oudste voorvader is, die ze kennen. Ze hebben geen geschriften, geen documenten, geen stenen gebouwen, de archeologie zoekt naar vreemde, onbekende dingen inhun land, zullen ze zeggen. Het zoeken in en om de dorpen maakt alleen maar wantrouwig, het zoeken in hun grond, die wordt omgewoeld en mee genomen voor het C14-onderzoek om de ouderdom van menselijke voorwerpen te bepalen, van zaden die achtergebleven zijn tussen het menselijk en dierlijk afval rond verdwenen dorpen. Zij mogen zelf nog de vindplaatsen aanwijzen, begeleiden als gidsen, de geheimen van de bodem tonen. Meer niet. Dat is genoeg, zeggen de zoekers. Maar wat gevonden wordt, is toch van hun en niet van de vinders, moeten ze denken. Het is hun land ten slotte, waarover we het hebben. Dat weten ze zonder het te zeggen. Daarvoor hebben ze geen C-14 nodig, geen bewijzen uit hun eigen bodem. Ze kennen ook de regenboog zonder de kennis van optische wetten. Ze zwijgen. Dat hebben ze geleerd. De vallei is een land van stilte, van ongesproken woorden, ongezegde dingen, van doodse stilte. Goed, de wind roert zich, de rivier stroomt, de mensen lopen naar hun dorp. Maar ze zwijgen. Hun land sluimert.
