"Charlie Boem" interview met Derk Cools.
Nel Casimiri in het Antilliaans Dagblad, maandag 2 februari 2015.
02 februari 2015
01 februari 2015
Creativiteit
Gepikt uit Brainpickings.org
Uit interviews
met de dichter Mark Strand (April 11, 1934–November 29, 2014)
'Most of our experience is that of being a witness. We see
and hear and smell other things.'
En
'The idea is to be so… so saturated with it that there’s no
future or past, it’s just an extended present in which you’re, uh, making
meaning. And dismantling meaning, and remaking it.'
Kunst in actie
In het eerste verhaal van Tove Jansson's Fair Play, Changing Pictures, lees ik: As she watched Joanna rehang pictures, it seemed to her that lots of things, including their life together, fell into perspective and into place, a summary expressed in distance or self evident clustering. The room had changed completely.
Bladerend in een oude Vrij Nederland las ik dat in sommige musea in Nederland schilderijen worden geëxposeerd op wanden die daarmee meer in overeenstemming zijn gebracht en dat ook gereedschappen en materialen van de schilders worden tentoongesteld.
29 januari 2015
uit Charlie Bloem
uit Charlie Bloem, de Vandalsky Papers, geschreven door Derk Cools
Het water schittert, de mondi stuift. De hond draait zijn kop opzij. Achter zich hoort de man geschuifel. Het geweer zakt omlaag. De man kijkt Vandalsky recht in het gezicht. Ik ben de weg kwijt. Ik moet hier ergens mijn auto geparkeerd hebben. Dispense, dat ik op uw terrein verdwaald ben. Het lijkt een karabijn, uw geweer. Het spijt me. Ik verdwaal altijd in de mondi. De paden zijn zoals de andere paden, zijpaden van elkaar. Ik kan ze niet uit elkaar houden zo min als ik krabben van krabben kan onderscheiden. Een wirwar die leeft, beweegt, nadert, een kluwen onuithaalbaar. Tussen de heuvels hoorde ik geweerschoten, het geluid weerkaatsen, de stilte vermoorden. Ik zag de heuvel, ik zag het huis, niet de schaduw niet het geweer. Vandalsky stopt. De man kijkt hem aan en zegt, Ik ken u. U komt hier elke week. Wat praat u, wat zoekt u? Hij lacht, niet vriendelijk, draait zich om en loopt de weg op. Plotseling gaat de karabijn omhoog, de blauwe lucht, wolkjes wit, draait de man zich om, hij lijkt groter en dichterbij, richt het geweer op de plek van zijn hart, zijn hoofd, op Vandalsky tegenover hem. De harde, droge lach van de man klinkt als een schot in het niets. Een warawara tuimelt omlaag, een sliert veren. De man lacht een waanzinnige lach. De hond springt op, verdwijnt in de struiken van de mondi. Niemand, zegt de man, verdwaalt in de mondi. Niemand, zeg ik.
20 januari 2015
23 november 2014
Abonneren op:
Posts (Atom)