Monchique, a little village in the Algarve

Monchique, a little village in Portugal

For the time being, I am in Monchique, a little village in the southwestern part of the Algarve, the most southern region of Portugal. It is april and the temperature during the day about 20 centrigrades and 10 at night. It’s never cold, they say and mean frost is unknown. Every night I try the wood burner – in vain. There is too much moist in the air and the wood is too wet. In the hills, the weather is often more cloudy than in the valley, but the temperature is also a bit more moderate. The village has about 6.500 inhabitants, shopkeepers, café owners, farmers, builders and street cleaners. It is built on the slope of a hill about 700 m high. Road traffic centers on a square that connects an upper and lower part of the village. A well maintained park covers the lower slope, most of the houses are built on the upper side. Tourists almost never climb down, but al ways walk uphill through the narrow streets of cobble stones. Or they stay in the restaurants along the square and its water works, a fountain and its water lifting mill in miniature. I didn’t count the tourists nor the pubs, pastelaria’s, restaurants or cafés. They are many and I will visit them in the weeks ahead. It will be quite a job. Hopefully, it will help me to get used to the montagnards of this village. They are small, broad shouldered people in old fashioned woolen clothing. Most of the men wear a small hat. The older people carry a walking stick, because of arthritis or other illness of old age. However, they still stroll up and down hill. They have a steady pace and patience knowing life will be shortened when hurrying. The people here live already for centuries the same kind of life, their lifestyle never changed. Do they live in this age?

Yes, they do live in this age, this beginning of the 21 th century, because they like to forget the past but not the tradition. They are traditional; they dress traditionally and think traditionally. They are never in a hurry, but keep an eye on the ball even if there is no ball. Climbing, they know where they go and will arrive. Time is included in their behavior, wrapped in their fashion, fixed in their mind. Time is out of order and present all around. The people’s movements are slow, but steady and simultaneously senseless while without aim. Sometimes the people stop and look around as if for a moment they lost their goal or to show they still are on their way. At times, they interrupt their climb to talk to friends or neighbors or even strangers and smile, because they can’t communicate although they feign doing so. They talk about the weather, the start of the spring, the pain they feel in their old legs. And so they give rest to their body taking a breath for the next stretch of the street. Standing on three legs they look solid and well balanced, firm and decisive. As soon as they start walking again, I see their fragility and frailty, the efforts to find a steady pace, the old age they try to hide. Though they cannot mask who they are, they all look alike because of their traditional dress. I don’t know them personally and therefore they are to me a kind of people, a sort of beings, a category of persons acting as actors in an outdoors theater, personae wearing a mask. Monchique is a mountain, its inhabitants are montagnards. I start to find my way in the mountains, later I will try to understand the people.

La Ruta Maya (Centraal-Amerika) en de Baliemvallei (West -Papua) een gedicht als ruïne

In het jaar 2004 reisde ik langs de Ruta Maya. Ik schreef een kort essay over deze  Indiaanse cultuur als ruïne en een langer gedicht over de dode steden en de hedendaagse Indiaanse dorpen en stadjes in het regenwoud van Yucatan, Guatemala, Honduras en Belize. Het essay is geschreven in het Engels, het gedicht in het Nederlands. Ze horen  niettemin bij elkaar en zijn door mij enigszins  bewerkt.

 Onlangs schreef ik over de reis in de Baliemvallei op West-Papua een boekje Zeven dagen in de Baliemvallei, te bestellen bij lulu.nl  Het vormt een sensitieve geografie in de vorm van een dertigtal overpeinzingen.

De onderliggende verbindende ervaring is de melancholie. In de Baliemvallei om wat aan cultuur  - van de Papua's -  dreigt te vergaan en in Yucatan om wat  als Maya beschaving is  ten onder gegaan. Verleden en toekomst gaan een verbinding aan in het heden. De tijd maakt de mens tot de grote verliezer.

Ruta Maya, tempels en steden

 
 
                                Mijn Ruta May 

                                  een gedicht


Het gedicht volgt de reis door het Rijk der Maya’s in Midden-Amerika in het voorjaar van 2004 langs oude  Maya-steden Chichén  Itzá  en   Palénque,  Uxmál  en  Toniná,  Copán, Quiriguá, Tikál en Tulúm.

Het gedicht toont in zijn  regelbreuken, grammaticale verschuivingen en zijn hortend en stotend ritme, wat de tijd aanrichtte in de steden, tempels en pyramides, die tot ruïnes werden in het regenwoud. (zie hiervoor ook mijn Ruta Maya in het engels.)
     

My Haiku

Haiku.
Roland Barthes, a French author  and expert of Japanese literature in the twentieth century, wrote that we  are not able to really understand the Japanese verse called haiku. During my journey to South East Asia, I composed  travel haiku and published the poems in the booklet entitled With a Hat shading the Light - an allude to the Indonesian Wajang Play.

In the Dutch text, I stick to the basic haiku rule of three lines and the rhythm of 5-7-5 syllables. I abandoned this rule in  the English translation and focused on the number of sound units.  In the original Japanese haiku, Nature had always its place. This is not the case in the verses I wrote.  Here, I publish the poems out of their original context. I think this is acceptable, while the Japanese haiku traditionally  had been detached from a longer poem and had been set aside as a little stand alone verse.

Read on

Darwin, aardbeving en tsunami in Chili

Darwin, Aardbevingen en Tsunami

In hoofdstuk 16 van De Reis van de Beagle geeft  Darwin een nauwkeurige beschrijving van de aardbeving en tsunami in februari van het jaar 1835 bij Concepcion, in Chili. Het is wonderlijk hoe dicht hij de theorie  benadert van de verschuivende schollen en de platentectoniek , die pas in de twintigste eeuw is ontwikkeld. Hij trekt echter een andere conclusie namelijk 'dat zich hier - bij Concepcion - een enorme lavameer met een oppervlak van bijna tweemaal de Zwarte Zee uitstrekt onder een heel dunne laag vaste aarde.' Hij ziet ook een samenhang tussen aardbevingen en de actieve werking van vulkanen in de nabijheid. In hoeverre daarin  vandaag de dag enig geloof kan worden gehecht , weet ik niet.


Het hoofdstuk lijkt bijna een verslag van de recente aardbeving, versterkt door het beeld dat hij oproept wat de uitwerking van een dergelijke aardbeving op een modern land als Engeland zou hebben - een soort vooruitblik, bijna een profesie.

De kaart van West-Papua

De kaart van West-Papua

Het Wereld Natuurfonds is bezig de flora en fauna van West-Papua in kaart te brengen. Straks weten we meer van de natuur op het eiland, maar de Papua's weten altijd nog veel meer van hun natuurlijke omgeving. Ze wonen er al duizenden jaren en kennen hun land beter dan wie ook. Ze moesten wel, anders zouden ze gewoon niet meer leven. Hun kennis is dan ook van levensbelang ook al hebben ze die niet in kaart gebracht.

In mijn boek 'Zeven dagen in de Baliemvallei' is een kaartje van het land opgenomen. Het is een foto van een kaart, die een gids voor ons op tafel in het hotel uitspreidde. De namen van dorpen en stadjes, van rivieren en valleien zijn met de hand - zijn hand ? - ingeschreven. Ook meren, volkjes en traditionele hutten zijn aangegeven. Het is een persoonlijke kaart geworden, waarvoor ik de gids nog steeds dankbaar ben. Hij weet als de beste hoe groot het land is, hoe ver lopen het is van het ene dorp naar het andere - wat ik alleen weet door naar de schaal te kijken die ontbreekt.

Alleen hier om al heb ik achterin het boekje een paar basisgegevens over West-Papua opgenomen. Mijn gids zal er om moeten lachen als hij het hoort.




.